![[object Object]](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fshiwar.org%2Fuploads%2F1784380677833-h2szk.png&w=128&q=75)
شیوار نیوز – پس از اظهارات جنجالی محسن زنگنه درباره اختصاص ۱۱۰ هکتار از اراضی بندر چابهار به افغانستان، این‌بار عضو کمیسیون برنامه و بودجه مجلس شورای اسلامی در سفر به هرات، پیشنهاد تازه‌ای برای همکاری اقتصادی با افغانستان تحت حاکمیت طالبان مطرح کرده است؛ پیشنهادی که پرسش‌های جدی درباره سیاست‌های اقتصادی جمهوری اسلامی و منافع مردم ایران و به‌ویژه بلوچستان ایجاد می‌کند.
محسن زنگنه پیشنهاد داده است که ایران با امتداد خط لوله نفت تا مرز افغانستان، نفت خام مورد نیاز این کشور را تأمین کند و در مقابل، سرمایه‌گذاران و تاجران افغان با احداث پالایشگاه، فرآورده‌های نفتی تولید کرده و حتی بنزین و سایر محصولات پالایش‌شده را به ایران صادر کنند.
این پیشنهاد در حالی مطرح می‌شود که ایران خود یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان نفت خام در منطقه است، اما شهروندان آن سال‌هاست با مشکلات اقتصادی، افزایش هزینه‌های زندگی و بحران‌های مرتبط با تأمین سوخت مواجه‌اند.
پرسش اساسی اینجاست: چرا جمهوری اسلامی به‌جای سرمایه‌گذاری برای توسعه صنایع پالایشگاهی، ایجاد اشتغال و تقویت زیرساخت‌های اقتصادی در مناطق محرومی مانند بلوچستان، پیشنهاد انتقال نفت خام و ایجاد ظرفیت پالایشگاهی در افغانستان را مطرح می‌کند؟
در حالی که مردم بلوچستان با بیکاری گسترده، فقر، کمبود زیرساخت‌های صنعتی و محرومیت‌های اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، نماینده مجلس جمهوری اسلامی از طرحی سخن می‌گوید که می‌تواند فرصت‌های سرمایه‌گذاری و اشتغال در بخش پالایش نفت را به آن سوی مرزها منتقل کند.
پیش‌تر نیز اظهارات همین نماینده درباره اختصاص ۱۱۰ هکتار از اراضی چابهار به افغانستان، بدون ارائه توضیحات شفاف درباره شرایط حقوقی و اقتصادی این توافق، پرسش‌ها و نگرانی‌هایی را درباره حقوق و منافع مردم بومی بلوچستان ایجاد کرده بود.
اکنون پرسش این است: پس از پیشنهاد اختصاص زمین در چابهار، نوبت به نفت خام رسیده است؟ قرار است منابع و ظرفیت‌های اقتصادی ایران در اختیار طرح‌هایی قرار گیرد که مردم مناطق محروم کشور سهم روشنی از منافع آن ندارند؟
شیوار نیوز تأکید می‌کند که همکاری اقتصادی و تجاری با کشورهای همسایه به‌خودی‌خود موضوع انتقاد نیست؛ آنچه نیازمند پاسخ‌گویی است، نبود شفافیت درباره جزئیات این پیشنهادها، منافع اقتصادی آن‌ها و جایگاه مردم بلوچستان در تصمیم‌گیری‌هایی است که مستقیماً با آینده اقتصادی منطقه ارتباط دارند.
تا زمانی که جزئیات مالی، نحوه تأمین سرمایه، شرایط انتقال نفت و منافع متقابل این طرح مشخص نشده، نمی‌توان درباره سود یا زیان قطعی آن قضاوت کرد. با این حال، نمایندگان مجلس باید توضیح دهند که چرا در کنار چنین پیشنهادهایی، برنامه‌ای روشن برای ایجاد همین ظرفیت‌های صنعتی و فرصت‌های شغلی در بلوچستان ارائه نمی‌شود.
مردم بلوچستان حق دارند بدانند چرا برای توسعه اقتصادی در آن سوی مرزها پیشنهادهای تازه مطرح می‌شود، اما توسعه صنعتی، اشتغال و بهره‌مندی مردم بومی از ظرفیت‌های اقتصادی سرزمین خودشان همچنان با پرسش‌های بی‌پاسخ روبه‌روست.