

حقوق بشر
حقوق بشر مجموعهای از حقوق و آزادیهای بنیادین است که هر انسان صرفاً به دلیل انسان بودن، از آن برخوردار است. این حقوق بدون توجه به قومیت، زبان، مذهب، جنسیت، عقیده، ملیت یا محل زندگی باید برای همه افراد به طور برابر رعایت شود. هدف اصلی حقوق بشر حفظ کرامت انسانی، آزادی، برابری، عدالت و امنیت انسانها است و دولتها وظیفه دارند این حقوق را محترم شمرده و زمینه اجرای آنها را فراهم کنند.
حقوق بشر، حقوقی است که هر انسان صرفاً به دلیل انسان بودن از آن برخوردار است، در حالی که حقوق شهروندی به حقوقی گفته میشود که در چارچوب قوانین هر کشور برای شهروندان آن به رسمیت شناخته و تضمین میشود. بسیاری از حقوق شهروندی، ریشه در اصول حقوق بشر دارند.
اعلامیه جهانی حقوق بشر مهمترین سند بینالمللی در زمینه حقوق بشر است و بیان میکند که همه انسانها آزاد و برابر به دنیا میآیند، از کرامت ذاتی برخوردارند و دارای حقوق و آزادیهای بنیادین هستند. این اعلامیه در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۸ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصویب شد و شامل یک مقدمه و ۳۰ ماده است که مهمترین حقوق و آزادیهای انسان را بیان میکند.
بر اساس اعلامیه جهانی حقوق بشر و اسناد بینالمللی مرتبط با آن، این حقوق شامل حق حیات، آزادی، امنیت فردی، برابری در برابر قانون، منع تبعیض، آزادی بیان، آزادی عقیده، آزادی مذهب، حق آموزش بدون تبعیض، حق کار، حق مشارکت در زندگی اجتماعی و فرهنگی، حق دادرسی عادلانه، حق تشکیل و عضویت در اتحادیههای صنفی، حق تشکیل انجمنها و جمعیتها و دیگر حقوق بنیادین انسان است.
ایران نیز در زمان تصویب اعلامیهی جهانی حقوق بشر به آن رأی مثبت داده و همچنین دو میثاق مهم بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی و حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را پذیرفته است. بنابراین از نظر حقوق بینالملل، ایران نسبت به رعایت اصول کلی حقوق بشر تعهداتی دارد. بسیاری از اصول مطرح شده در اسناد بینالمللی حقوق بشر در قانون اساسی ایران نیز دیده میشود؛ از جمله حق آموزش، برابری در برابر قانون، منع شکنجه، دادرسی عادلانه، حق انتخاب شغل، و برخی حقوق فرهنگی و اجتماعی.
با اینکه قانون اساسی ایران نیز بسیاری از این حقوق را به رسمیت شناخته است اما مسئله اجرای این حقوق است. نوشته شدن یک حق در صفحه کاغذ یک چیز است و تحقق آن در عمل و به صورت برابر و بدون تبعیض چیزی دیگر.
میزان آگاهی از حقوق بشر در بلوچستان
در بلوچستان، به دلیل عواملی مانند دههها تبعیض؛ عقب نگاه داشته شدن سیستماتیک توسط حکومتهای تمامیت خواه؛ توسعه نامتوازن؛ فقر؛ کمبود امکانات آموزشی، فرهنگی و اقتصادی و همچنین محدودیت در دسترسی به اطلاعات و آموزشهای مرتبط با حقوق بشر، فرصت آشنایی بسیاری از افراد با این حقوق محدودتر بوده است. در چنین شرایطی، ممکن است برخی خدمات عمومی مانند ساخت مدرسه، جاده، بیمارستان یا اعطای وامهای اشتغال، به عنوان لطف یا امتیاز تلقی شوند، در حالی که از منظر حقوق بشر و همچنین حقوق شهروندی، فراهم کردن بسیاری از این خدمات از وظایف دولت و از حقوق مردم است.
هرچه آگاهی عمومی نسبت به حقوق بشر افزایش یابد، افراد بهتر میتوانند حقوق خود را بشناسند، آنها را مطالبه کنند و در برابر نقض حقوقشان از راههای قانونی و مدنی پیگیری داشته باشند. به همین دلیل، آموزش و آگاهیبخشی درباره حقوق بشر یکی از مهمترین گامها برای تقویت عدالت، برابری و کرامت انسانی در هر جامعه است.