![[object Object]](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fshiwar.org%2Fuploads%2F1784380677833-h2szk.png&w=128&q=75)
سوگ و از دست دادن
متأسفانه جنگ گاهی با از دست دادن عزیزان همراه است.
اگر فردی در سوگ است، لازم نیست همیشه جمله‌ای برای آرام کردن او پیدا کنیم.
گاهی گفتن جمله‌ای ساده مانند:
«متأسفم که این اتفاق افتاده.»
یا
«اگر کمکی از دستم برمی‌آید، کنار تو هستم.»
بسیار ارزشمندتر از نصیحت کردن است.
سوگ زمان می‌خواهد.
هر فرد به شیوه خودش با آن کنار می‌آید.
نباید انتظار داشته باشیم همه خیلی زود به زندگی عادی برگردند. همه ما در شرایط جنگ به حمایت نیاز داریم. اما کودکان، سالمندان، افراد دارای معلولیت و کسانی که عزیزانشان را از دست داده‌اند، معمولاً به توجه بیشتری احتیاج دارند.
گاهی یک گفت‌وگوی کوتاه، یک تماس تلفنی، یا فقط گوش دادن با حوصله، می‌تواند تأثیر بزرگی بر حال یک انسان بگذارد.
اگر کسی دچار شوک یا اضطراب شدید بود، چگونه از او حمایت کنیم؟
تا اینجا درباره مراقبت از سلامت روان خودمان و خانواده صحبت کردیم.
اما ممکن است در این روزها با کسی روبه رو شویم که به شدت ترسیده، شوکه شده یا عزیزی را از دست داده است.
در چنین شرایطی، اولین واکنش ما اهمیت زیادی دارد.
سازمان جهانی بهداشت و فدراسیون بین‌المللی صلیب سرخ، روشی را به نام کمک‌های اولیه روانی معرفی می‌کنند.
کمک‌های اولیه روانی به معنای روان‌درمانی یا مشاوره تخصصی نیست.
هدف آن این است که به فرد کمک کنیم در همان لحظه احساس امنیت بیشتری داشته باشد و بداند تنها نیست.
اولین اصل این است:
۱. با آرامش نزدیک شوید.
اگر فرد تمایل به صحبت ندارد، او را مجبور نکنید.
گاهی فقط حضور آرام شما کافی است.
می‌توانید بگویید:
«من اینجا هستم.»
«اگر دوست داشتی صحبت کنی، به حرفت گوش می‌دهم.»
همین جمله‌های ساده می‌توانند احساس امنیت ایجاد کنند.
۲. بیشتر گوش بدهید تا صحبت کنید.
بعضی وقت‌ها ما سریع شروع به نصیحت کردن می‌کنیم.
مثلاً می‌گوییم:
«گریه نکن.»
«قوی باش.»
«همه چیز درست می‌شود.»
اما در بسیاری از مواقع، فرد فقط نیاز دارد کسی بدون قضاوت به حرف‌هایش گوش بدهد.
گاهی شنیدن، از هر توصیه‌ای ارزشمندتر است.
۳. احساسات او را انکار نکنید.
اگر فردی می‌گوید:
«خیلی می‌ترسم.»
یا
«احساس می‌کنم دیگر توان ادامه دادن ندارم.»
بهتر است نگوییم:
«نه، این‌طور نیست.»
یا
«تو زیادی حساس هستی.»
به جای آن می‌توانیم بگوییم:
«می‌فهمم که شرایط سختی را تجربه می‌کنی.»
«طبیعی است که در چنین شرایطی این احساس را داشته باشی.»
این نوع پاسخ، احساس درک شدن را به فرد منتقل می‌کند.
۴. به نیازهای فوری توجه کنید.
گاهی مهم‌ترین کمک، صحبت کردن نیست.
ممکن است فرد به آب، غذا، دارو، استراحت یا تماس با خانواده نیاز داشته باشد.
اگر می‌توانید، در برآورده کردن این نیازهای اولیه کمک کنید.
۵. امید واقعی بدهید، نه امید غیرواقعی.
هیچ‌کس نمی‌تواند آینده را پیش‌بینی کند.
به همین دلیل بهتر است قول‌هایی ندهیم که از تحقق آن‌ها مطمئن نیستیم.
به جای اینکه بگوییم:
«همه چیز فردا تمام می‌شود.»
می‌توانیم بگوییم:
«الان تنها نیستی.»
«هر کمکی از دستم بر بیاید انجام می‌دهم.»
این جملات صادقانه‌تر و مؤثرتر هستند.