

فعالان زن ممکن است درباره سرکوب، تبعیض و خشونت دولتی صحبت کنند و با واکنشهای اجتماعی کمتری روبهرو شوند؛ اما زمانی که همان فعالان درباره خشونت خانگی، تبعیض علیه زنان و نابرابریهای موجود در درون جامعه خود سخن میگویند، گاهی با موجی از مخالفت، حمله و اتهام مواجه میشوند.
این مسئله پرسشهای مهمی را درباره جایگاه زنان، حق نقد درونجامعهای و واکنش جامعه به طرح مشکلات داخلی مطرح میکند.
چرا سخن گفتن از خشونت و تبعیض در درون جامعه، از سوی برخی افراد بهعنوان حمله به جامعه یا فرهنگ تلقی میشود؟ چرا نقد خشونت دولتی ممکن است پذیرفته شود، اما نقد خشونت خانگی و نابرابریهای اجتماعی با مقاومت روبهرو شود؟
و چرا از زنان انتظار میرود در برابر برخی خشونتها صدای خود را بلند کنند، اما درباره برخی دیگر سکوت کنند؟
در قسمت دوم لایو «زنان بلوچ و مسئله تغییر»، فریبا بلوچ با محمد ریگی درخشان، نویسنده و پژوهشگر بلوچ، درباره زنان بلوچ، خشونت علیه زنان و مقاومت در برابر نقد درونجامعهای گفتوگو میکند.
این بخش از گفتوگو بر حساسیتهای اجتماعی پیرامون مطرح کردن خشونت علیه زنان در درون جامعه و ضرورت توجه به پرسشهای مربوط به تبعیض و نابرابری تمرکز دارد.