

خشونت علیه زنان تنها مسئله زنان نیست؛ موضوعی اجتماعی است که مقابله با آن به مشارکت و مسئولیتپذیری همه اعضای جامعه، از جمله مردان، نیاز دارد.
اما مردان در برابر خشونت علیه زنان چه مسئولیتی دارند؟ آیا مسئولیت آنان تنها به خودداری از اعمال خشونت محدود میشود، یا باید در برابر رفتارهای خشونتآمیز، تبعیض و نابرابریهایی که در خانواده و جامعه وجود دارد نیز واکنش نشان دهند؟
وقتی از حقوق زنان و تغییر اجتماعی صحبت میکنیم، معمولاً خانواده، سنت و مذهب بهعنوان بخشی از موانع پیش روی زنان مطرح میشوند. با این حال، همین ساختارها میتوانند بخشی از مسیر تغییر نیز باشند.
خانواده میتواند نخستین فضای آموزش احترام و برابری باشد. مردان میتوانند در محیط خانواده، در روابط اجتماعی و در تربیت فرزندان، در تغییر نگرشها و رفتارهایی که به تبعیض یا خشونت علیه زنان دامن میزنند، نقش داشته باشند.
سنتها نیز میتوانند مورد بازنگری و بازخوانی قرار گیرند و از ظرفیتهای مذهبی برای مقابله با خشونت و حمایت از کرامت انسانی و حقوق زنان استفاده شود.
تغییر اجتماعی لزوماً به معنای کنار گذاشتن هویت، فرهنگ یا باورهای یک جامعه نیست. گاهی تغییر از درون همان جامعه و از طریق گفتوگو، نقد و بازنگری در رفتارها و باورهای نابرابر آغاز میشود.
پرسش اصلی این است که چگونه میتوان مردان را از تماشاگران مسائل زنان به مشارکتکنندگان فعال در مقابله با خشونت و تبعیض تبدیل کرد؟ و مردان چه مسئولیتی در ساختن جامعهای دارند که در آن زنان از احترام، امنیت و حقوق برابر برخوردار باشند؟
در این بخش از لایو «زنان بلوچ و مسئله تغییر»، فریبا بلوچ با محمد ریگی درخشان، نویسنده و پژوهشگر بلوچ، درباره مسئولیت مردان در برابر خشونت علیه زنان و ضرورت مشارکت آنان در تغییرات اجتماعی گفتوگو میکند.
این گفتوگو بر اهمیت همراهی زنان و مردان در مقابله با خشونت، تغییر نگرشهای تبعیضآمیز و استفاده از ظرفیتهای موجود در جامعه برای حمایت از حقوق زنان تمرکز دارد.